:

Matuwid na Pagtahak sa Lihis Daan (Na Inilatag ng mga Nagdaang Rehimen)

 

Pambungad

Sa harap ng matinding krisis kapwa sa ekonomiya at pulitika ng bansa, ang dating rehimen ni GMA ay labis-labis na nahiwalay sa mamamayan.  Sa totoo, sa buo nyang panunungkulan ay hindi nagawa ni Gloria na maiangat ang kumpyansa ng taumbayan sa kanyang paggugubyerno.   Kinapos man ang maraming pagtatangka, kapwa mula sa elite at hanay ng mamamayan, na mapabagsak ang rehimeng GMA sa extra-konstitusyunal na pamamaraan, malinaw pa rin na ekspresyon ng diskontento ng mamamayan ang naging resulta ng nakaraang eleksyon.

Hindi nakapaggumiit si GMA sa kanyang mga balakin na isabotahe ang eleksyon sa pamamagitan ng sopistikadong pandaraya at huling pagtatangka para sa chacha.  Marami rin sa kanyang mga kaalayado ang itinakwil ng taumbayan sa mga posisyong kanilang tinakbuhan. Ngunit naobliga man na mag-iba ng maniobra, tiyak tayong hindi pa tapos ang paghahangad ni GMA na hawakan, kundi man ay patuloy na magkaroon ng kontrol sa malaking tipak ng paggugubyerno’t kapangyarihan.

                Katulad naman ng inang si Cory,  si PNoy ay binigyan ng mandato popular ng taumbayang umaasa sa ‘pagbabago’ – kabuhayan para sa marami,  matatag na trabaho, abot-kayang pabahay, edukasyon at serbisyong-pangkalusugan,  pagwawakas ng korapsyon,  panunupil at iba pang paglabag sa mga karapatan.   Dahil ang pinanggagalingan ay sitwasyon ng krisis at talamak na korapsyon,  ang mga islogang ‘kung walang korap, walang mahirap’ at ‘tuwid na daan’ ay yinakap ng mamamayan.

                Pero TAYO ay walang naging ilusyon, sa simula’t simula, na si PNoy ang maghahatid sa atin ng pagbabago, laluna kung ang usapin ay pundamental na pagbabago sa sistema at lipunan. Itinatakda ng uring kanyang kinabibilangan ang tindig na kanyang dadalhin at interes na kakatawanin sa mga usaping panlipunan.  Ang kanyang mga ginawa sa Unang 100 Araw ay mas magpapahigpit pa ng ating nauna nang pagsusuri sa kanya.  Ang Unang 100 Araw ay hindi isang ‘dress rehearsal’.  Ang mga prayoridad, programa at polisiya na kanyang ipinatupad ay malinaw na salaminan ng haharapin nating sitwasyon sa anim na taon ng kanyang panunungkulan.  Ito ang kailangang mailinaw sa mamamayan, laluna sa mga namamag-asa kay PNoy. 

Ang Unang SONA ni PNoy:                                                                                                          Isang Rehimeng ‘Pro-Business’ at Maka-Dayuhang Kapital

Hindi man natin inaasahan ang agad na malalaking ‘paglihis’ ni PNoy sa baluktot na daan ng mga dating rehimen,  ni hindi rin natin narinig sa SONA ang ninanais nating ‘immediate doable reforms’ na maaari sanang iprayoridad ng bagong administrasyon – mga repormang kagyat na kinakailangan sa ekonomya at pulitika – patikim o patanaw man lang na ang mamamayan ay mayroong maaasahang ‘pagbabago’.

                Sa SONA, malinaw na inilatag ni PNoy ang magiging ubod ng kanyang paggugubyerno (core of governance) – 1.) Sa pulitika: Anti-Corruption at 2.) Sa ekonomiya: Public-Private Partnerships (PPP). Ang kanyang mga inihanay na ‘priority bills and programs’ ay pawang pumapatungkol dito.

                 Totoong talamak ang korapsyon sa bansa at mabuting inisyal na hakbang ang pagbubuo ng komisyon para litisin at habulin ang mga korap sa lipunan, ngunit ang korapsyon ay hindi ang puno’t dulo ng mga usapin ng lipunan.  Kailangang harapin ang ugat nito – ang sistemang nag-aanak ng korapsyon at katiwalian, ng kahirapan at pagdarahop, ng marami pang sakit ng lipunan.

                Malaking kabalintunaan naman ang isiping ang pribado – mga negosyo at mamumuhunan ang magsasalba sa ating ekonomiya. Nagmula mismo kay PNoy na ang ‘public-private partnerships’ ang magiging ‘new and creative approach’ para solusyunan ang kakapusan ng pondo para sa mga proyektong pang-ekonomya at maraming pangangailangan ng mamamayan.  Kaya ito ang magiging programa nya sa industriya, agrikultura, serbisyo gaya ng edukasyon, pangkalusugan, imprastruktura, maging sa patuloy na modernisasyon ng militar at kapulisan.

Ang Public-Private Partnership ay pagpapatuloy lamang ng pagpapatupad ng mga patakarang liberalisasyon, deregulasyon at pribatisasyon ng mga nagdaang rehimen.  Marami sa mga suliraning kinakaharap natin sa usapin ng kawalan ng akses sa mga pangunahing pangangailangan at mataas na presyo ng mga serbisyo’t bilihin ay produkto ng ‘PPP’.  SA PPP, muli nanamang inihahain ni PNoy ang bansa sa kamay ng mga negosyo at tinitiyak ang kanilang patuloy na pagkita dito habang ang mamamayan ang pumapasan ng bigat ng pagtaas ng mga presyo ng bilihin at serbisyo.

Kung mayroon mang labis na natuwa sa SONA, ito ay ang mga malalaking negosyante sa bansa na kinakatawan ng  Philippine Chamber of Commerce and Industry (PCCI),  Employers Confederation of the Philippines (ECOP), Management Association of the Philippines (MAP), Financial Executives of the Philippines (FINEX), Federation of Filipino-Chinese Chambers of Commerce and Industry Inc. (FFCCII), Makati Business Club, Bankers Association of the Philippines at ng Philippine Stock Exchange (PSE). Matapos ang SONA, agad silang naghain ng kanilang ‘wishlist’ kay PNoy, kasama ang panukalang pag-aamyenda sa Labor Code.[1] Nagpahayag din sila ng pagsuporta sa ‘economic team’ ng administrasyon na binubuo nina Finance Secretary Cesar Purisima (head), na naging trade and industry secretary sa panahon ni Gloria; National Economic Development Authority (NEDA) chief Cayetano Paderanga Jr., Trade and Industry Secretary Gregory Domingo, at Bureau of Internal Revenue (BIR) Commissioner Kim Henares. Ang pagsuportang ito ay indikasyon na nasa ‘mabubuting kamay’ ang pagnenegosyo sa bansa.

Ang kailangan natin ay isang gubyernong hawak ang ekonomiya - magtitiyak sa sariling produksyon ng pagkain at mga batayang pangangailangan ng mamamayan, magpapaunlad sa agrikultura, magtitindig ng pambansang industriya, magbibigay ng abot-kayang serbisyong panlipunan.  Sa halip na ipaubaya sa pribado, ang dapat ipatupad ng gubyerno ay itakwil ang mga sosyo-ekonomikong patakaran na mas nagsisilbi sa malalaking dayuhang kapital na siyang nagsasadlak sa ekonomiya ng bansa sa krisis.

 

Ang U.S. State Visit:

Pagpapatuloy ng Di Pantay na Relasyong RP-US at ng Freemarket at Neoliberal Paradigm

                Alam  nating  hindi iisnabin ni U.S. Pres. Obama si PNoy sa pagbisita nito sa Amerika.  Bago pa man ang kanyang pagkapanalo sa eleksyon, alam na nating sya ang binasbasan ng U.S. para sa pagpapatuloy ng relasyon at ‘pagtutulungang’ R.P.-U.S. sa bansa.  Kung mayroon mang ipinapakita ang naging resulta ng U.S. visit, ito ay walang iba kundi ang pagtitiyak na walang magbabago sa dating kaayusan sa ekonomiya at pulitika ng bansa – isang pulitikang mapagtangkilik sa interes ng among U.S. at ekonomiyang nagtataguyod sa ‘free market’ at neoliberalismo.

                Patunay dito ang nakuha ni PNoy na US$ 434M grant mula sa Millenium Challenge Corporation (MCC). Maging ang mga US observers ay nagsasabing ito ang pinakamalaking indikasyon ng pagsuporta ng US sa administrasyong Aquino at pagnanais nitong patuloy na mapaunlad ang relasyon sa bagong gubyerno ng Pilipinas.

Ang MCC ay isang ‘American aid program aimed at fighting global poverty’. Binuo ito sa panahon ni George W. Bush at ngayon ay si US Sec. of State Hillary Clinton ang tumatayong Chairman of the Board. Layunin nito ang promosyon ng mga patakarang neoliberal sa ‘development programs’ ng bansang tumatanggap ng ‘aid’. Wala itong pinag-iba sa mga nagdaang ‘structural adjustment programs’ at ‘poverty alleviation programs’ ng IMF-WB na nagtali sa ekonomiya ng bansa sa mga patakarang liberalisasyon, deregulasyon at pribatisasyon na lalong nagsadlak sa ekonomiya sa krisis.

                Maging ang laman ng mga talumpati ni Aquino sa United Nations at Citibank Economic Conference sa New York ay indikasyon ng pagiging tagapagtaguyod nito ng ‘free market’ at neoliberal na kaisipan. Dito, muli niyang ipinahayag ang pagbibigay-diin ng kanyang administrasyon sa public-private partnerships (PPP) at mga kasalukuyang hakbang para sa pagsasakatuparan nito gaya ng mga probisyon sa 2011 General Appropriations Act[2].  Siempre, umani si PNoy ng labis na papuri dito laluna mula sa malalaking negosyo. Ayon mismo sa kanya, ang naiuwi nyang $2.4B (labas ang MCC grant) ay dahil sa kanyang mensahe na ang Pilipinas ay ‘open for business’.[3]

                Ang laki ng halaga ng mga naisarang investment deals sa US ay nagpapakita na malaki ang kumpyansa ng bansang US at gubyerno nito na mapapangalagaan ang kanilang interes sa ilalim ng administrasyong Aquino.           Ang US ay isa sa tatlong pangunahing mamumuhunan sa bansa at pinanggagalingan ng imports.  Para pa rin sa US, nananatili  ang Pilipinas bilang isa sa pinakaestratehikong lugar para sa prodyeksyon ng US military hegemony sa rehiyon ng Asya.

Mga Prayoridad,Programa’t Polisiya ni PNoy:

Matuwid na Pagtahak sa Lihis na Daan (na inilatag ng mga nagdaang rehimen)

 

Ang KPD, bilang isang pampulitikang pwersa ay nagbuo at naghain ng isang ’reform agenda’ para sa administrasyong Aquino bilang pagharap sa ilang mahahalaga at kagyat na usapin ng mamamayan, kung sinsero ito na simulan ang ’pagbabago’. Ang laman ng ating agenda ay kumbinasyon ng mga usaping kinakailangan nang ihain at patampukin dahil sa malalaking implikasyon nito sa ekonomya at pulitika ng bansa bagamat  hindi pa maaasahan ang agarang solusyon at mga isyung hinahangad natin ang kagyat at malinaw na hakbang ni PNoy. Liban sa mga una nang nabanggit sa laman ng SONA at niresulta ng US Visit ni Pnoy, ang nilalaman ng ating agenda ang magiging pamantayan natin ng pagsukat kung may ’tuwid na daan’ bang patutunguhan sa ilalim ng administrasyong Aquino.

 

1. Ang tuwid na daan ay magtatakwil sa mga anti-mamamayang patakaran at programa ni Gloria Arroyo na nagkokompromiso sa ating ekonomya, patrimonya’t soberanya.

a.      Kaugnay ng Visiting Forces Agreement (VFA) at Mutual Logistics Support Agreement (MLSA) at ng Presensya ng U.S. troops – 

 

F Ang pinakamataas na na inabot ng pagpusisyon ni Pnoy sa VFA ay ang pagsasabing bukas siya na i-review ito. 

 

Napakainam na sana ng pagkakataon ng paghahain sa Senado ng resolusyon para ipawalambisa ang kasunduan[4] para likhain ang momentum para sa tuloy-tuloy na pagpapabasura dito.  Isa din sana ito sa naging ‘urgent concern’ ni Pnoy nang magtungo siya sa US. Ngunit hindi napag-usapan ang presensya ng tropang kano dito at ng VFA. Wika ni Pnoy, mas maraming ‘immediate concerns’ gaya ng investments na dapat unahin at may susunod pa namang pagkakataon para ihain ito.

Wala ding narinig mula kay PNoy nang dumating nitong Setyembre (sa pangalawang pagkakataon sa taong ito) ang 100,000 ton nuclear-powered super carrier USS George Washington para mag-tour, sa kabila ng malinaw na ‘nuclear-free provison’ ng Konstitusyon. Ang pagpayag sa pagpasok sa karagatan ng bansa ng isang US nuke-powered battleship gaya ng USSGW ay malinaw na paglabag sa Konstitusyon.

b.      Kaugnay ng mga WTO commitments gaya ng tariff at subsidies cut at kaugnay ng mga di-pantay na trade agreements na pinasok ng bansa pati na ang mga nakabinbin pa gaya ng Japan-Philippines Economic Partnership Agreement (JPEPA), RP-China Agricultural Agreements, EU-Philippines Partnership Cooperation Agreement (PCA) –

 

Walang binabago ang gubyerno ni PNoy kaugnay ng mga komitment nito sa WTO at iba pang kasunduang pangkalakakan.  Sa katunayan,  ang ‘track’ nito ay  ang pagpapasigla pa ng dating kaayusan.

 

Ipinupuspos nito ngayon, sa pamamagitan ng Dept. of Trade and Industry, ang pakikipagnegosasyon sa mga mayor na trading partners ng bansa gaya ng US, China, New Zealand, Australia at mga bansa sa ASEAN para sa bilateral o regional pacts. Isa din ito sa mga mayor na agenda ng delegasyon ni PNoy sa US. Sinabi ni Trade Undersecretary Adrian Cristobal na layunin ng bansa ang pagpapalakas pa ng trade and investment ties nito sa US.[5] Nagkaroon din ng pag-uusap sa pagitan ni Cristobal at ni Asst. US Trade Representative Barbara Weisel at kasama sa mga napag-usapan ang mga isyu ng US kaugnay ng intellectual property rights, labor standards, excise taxes on wines and spirits, at customs facilitation. Sa bahagi naman ng Pilipinas, ipinahayag nito ang intensyon na pumaloob sa Trans-Pacific Partnership (TPP) Agreement.

 

Ang TPP agreement ay nilagdaan nuong 2005 na may orihinal na tatlo lamang na kasaping bansa – Chile, New Zealand, Singapore. Ang US ay pumaloob dito taong 2008. Sa ngayon, kasama na dito ang mga bansang Australia, Brunei Darussalam, Peru at Vietnam.  Layunin ng TPP free trade agreement ang pagpapababa sa lahat ng taripa (ng mga kasaping bansa) sa zero pagdating ng 2015.

 

Nagpapatuloy ang JPEPA, sa kabila ng mga kontrobersyal na usapin dito gaya ng pagiging labis na makaisang-panig. Ang RP-China Agricultural Agreements ay nakabinbin nga ngunit tuluy-tuloy ang pagpasok ng mga korporasyong Tsino sa pagnenegosyo laluna sa agrikultura. Nagkasundo na ang EU at Pilipinas sa isang Partnership Cooperation Agreement (PCA) bilang balangkas ng bilateral trade agreement sa pagitan ng EU-RP sa hinaharap.  Pormal itong pinirmahan sa ginanap na Asia-Europe Meeting sa Brussels ngayong Oktubre.

 

c.       Hinggil sa tax incentives na ibinibigay sa  mga dayuhang negosyo sa Pilipinas

 

Ang public-private partnerships na core program ni PNoy ay swak na swak sa interes ng mga dayuhang mamumuhunan.  Sinabi mismo ni PNoy sa harap ng mga malalaking negosyante sa Citibank Economic Conference sa New York City na ‘measures to promote a conducive business atmosphere in the country are slowly being realized. Among these measures are the simplification of the process of establishing business, improving infrastructure and relaxing regulations on air travel to and from the country.’

Ang tunguhin ng gubyerno ay lalo pang pagpapagaan o pagpapadali ng mga proseso para sa dayuhang pagnenegosyo sa bansa gaya halimbawa ng ibinibigay na income-tax holiday at duty-free importation of capital equipment sa mga dayuhang korporasyon sa pagmimina, na nakasaad sa Investment Priorities Plan ng gubyerno.

d.      Sa usapin ng foreign debt –

 

Nagpapalit-palit na ang mga rehimen, nagpaulit-ulit ang krisis – ang bawat isa, mas  malala sa dati, pero walang binabago sa ‘foreign-investment led at debt-driven’ na katangian ng ekonomiya na syang nagsasadlak sa bansa sa krisis. Ang siklo ng pag-utang at pagtitiyak ng pagbayad dito taun-taon sa pamamagitan ng automatic debt appropriations ay isa sa malaking pumipiga  sa yaman ng bansa.

Isa sa mga kagyat na panawagan natin ay ang pagpapatupad ni PNoy ng moratorium  sa pagbabayad utang, mahalaga itong rekisito para kagyat na magkaroon ng pondo para ipatupad ang mga reporma para sa mamamayan.  Marami na ring grupo ang naghain ng ganitong panawagan buhat nang maupo si Noynoy.  Maging sa hanay ng lehislatura (mula sa mga progresibong partylist at ni Eastern Samar Rep. Ben Evardone) ay may nananawagan hinggil sa ‘relaxing debt payment terms’ hanggang sa ‘moratorium’ at i-rechannel ang pondo sa mga pangangailangan sa pagpapaunlad ng industriya, agrikultura at mga serbisyo. Pero tila di ito naririnig ng gubyerno.

Sa inihain ni PNoy na 2011 National Budget, lumaki pa ng P80.99 Bilyon ang inilaan para sa debt servicing. Ang automatic appropriation para lamang sa pagbabayad ng interes ay  P357.09 Bilyon. Halos kasinglaki ito ng budget na P361.1 Bilyon na nakalaan para sa economic services (combined) - agriculture and agrarian reform, communication, roads and other transportation, water resources development and flood control, power and energy.Mas malaki ito sa budget para sa edukasyon na P206.3 Bilyon na sinasabi sa Konstitusyon na dapat na bigyang prayoridad at paglaanan ng pinakamalaking pondo ng gubyerno.

Nakipagkasundo na rin ang gubyerno ni PNoy sa World Bank para sa ‘suporta’ ng WB sa Pilipinas sa pamamagitan ng mga bagong ‘loans and technical assistance’. Liban sa pakikipagkita ni PNoy kay Obama ay ang pakikipag-usap nito kay WB President Robert Zoellick para sa panghingi ng infrastructure funding at karagdagang official development assistance.

e.       Hinggil sa Mining Act of 1995 –

Hindi tutol si PNoy sa mining.  Sa katunayan,  sa naganap na Mining Philippines 2010 Conference and Exhibition nitong Setyembre sa Manila Hotel, sinabi nya na "Mining is a very attractive investment area in the Philippines primarily because of the vast source of natural resource available in the country.”

Ang Pilipinas ay sinasabing panglimang ‘mineralized country in the world in terms of minerals per unit of area land’. Pumapangalawa ang bansa sa South Africa sa gold production at pumapangatlo sa copper. Sa Asya,  panglima tayo sa nickel at pang-anim sa chromite deposits at may potensyal na maging isa sa mga malalaking ‘mining powers’ sa mundo. Pero ang lahat ng yamang ito ay nauubos ng mabilis hindi para sa kapakinabangan ng ating ekonomiya at mamamayan kundi para sa pinakamalalaking dayuhang korporasyon sa pagmimina na nag-ooperate ngayon sa bansa. Ilan sa pinakamalalaking transnational mining corporations  sa daigdig ay nagmamay-ari ng pinakamalalaking commercial mining projects sa bansa.[6] 

Ayon mismo sa Dept. of Environment and Natural Resources (DENR),  may mga bagong mining investments na nagkakahalaga ng $9 Bilyon ang nakapila na para sa rehistrasyon sa  Bureau of Investments.

Napakakwestyonable din ng paghirang kay Ramon Paje bilang DENR Secretary. Si Paje ay isa sa maituturing na mining honchos ng administrasyon ni GMA. Bilang dating Executive Director ng  Minerals Development Council (MDC), siya ang nanguna sa pagbebenta at pagsasapribado ng mga lupain sa pagmimina at mineral facilities sa bansa gaya ng gold-rich Mt. Diwalwal sa Compostela Valley, Davao del Norte.

Sa kasalukuyang nagaganap, malinaw na ipinagpapatuloy lamang ni PNoy  ang polisiya para sa pagpapasigla ng pagmimina sa bansa na laman ng Mining Act of 1995 at EO 270. Kasama ang pagmimina sa Top 5 sectors  na prayoridad ng gubyerno, ang iba pa ay turismo, business process outsourcing (BPOs), infrastructure at agribusiness.

f.        Sa EPIRA, BNPP at programa sa enerhiya –

Ang ‘public-private partnership’ ay umaayon sa nilalayon ng EPIRA.  Ang implementasyon ng Republic Act (RA) 9136 o Electric Power Industry Reform Act (Epira) of 2001 ang nagresulta sa malawakang pribatisasyon  ng power generation at transmission sa bansa.

Gaya ng nilalayon ng PPP na ipasagot sa pribado ang pagpopondo ng malaking bahagi ng pinagkakagastusan ng gubyerno gaya ng utilities at iba pang serbisyo,  ginawa ng EPIRA na ilipat ang state monopoly sa industriya ng enerhiya sa kamay ng mga pribadong korporasyon at nilikha rin nito ang maraming sakit sa ulo nating mamamayan kaugnay ng kuryente gaya ng patuloy sa pagtaas ng halaga nito at ng maraming pang-aabuso at manipulasyon ng mga korporasyong sila na ngayong nagpapatakbo sa buong industriya.

Sa halip na baguhin ang dating lihis na kalakaran,  hinihikayat pa ngayon ni PNoy ang mas marami pang negosyante’t korporasyon para mamuhunan sa hydropower plants at iba pang energy facilities. Sinabi din nito na bagamat hindi niya plano na muling buhayin ang BNPP dahil sa mga usapin sa geological stability at safety at patuloy na pagtutol ng mamamayan,  hindi naman nagsasara ang kanyang gubyerno sa nuclear option. Sa katunayan,  inatasan na nito ang Dept. of Energy at NAPOCOR sa pagtutuluy-tuloy ng feasibility studies sa labingtatlong (13) posibleng sites na maaaring pagtayuan ng mga plantang nukleyar sa bansa.[7]

Sinabi ni PNoy na sa pangkalahatan ay ninanais nyang isulong ang ‘clean at renewable energy’ bilang mahalagang aspeto ng kanyang programa.  Ngunit sa pagtungo nito sa US,  ang pinakamalaking investment na naisara nito ay ang mula sa American Energy Solutions (AES), sa halagang $1 Bilyon para sa pagpapalawak pa ng kapasidad ng Masinloc Coal Fired Thermal Power Plant. Nakakuha din ito ng dagdag na $1B halaga ng bagong investments para pa rin sa pagpaparami at operasyon ng mga plantang de uling mula sa Aboitiz.

g.      Hinggil sa Charter Change –

Noon at ngayon, malinaw ang tindig ni PNoy sa Chacha -  hindi sya sang-ayon kung ang nakasalang ay ang usapin ng pagpapalawig ng termino ng dating presidenteng si GMA o kaya’y ang paggamit naman dito ngayon bilang maniobra para sa pangarap nitong maging Speaker of the House. Liban sa nabanggit,  pabor sya sa pag-aamyenda ng Konstitusyon, kahit maganap pa ito sa ilalim ng kanyang panunungkulan kung ito ang kailangan, gaya halimbawa, bilang hakbang daw para sa pagkakaroon ng kapayapaan sa Mindanao.[8]

Pero mas marami pang malalaking usapin na nakasalang sa Chacha – mga usaping ang apektado ay ang buong bansa at mamamayan. Sa kasalukuyan, patuloy nating tinitindigan na  hindi ang ChaCha ang behikulo sa pagtahak sa daang matuwid at para sa pagbabago kundi ang pagpapanatili at pagsasabuhay ng mga nasyunalistang probisyon sa Konstitusyon na nagpoprotekta sa pambansang ekonomya’t patrimonya (Art. 12) at nagtataguyod sa mga karapatang sibil (Article on Bill of Rights). Ang dapat na gawin ni Pnoy ay  itaguyod ang nakasaad sa Konstitusyon at gawing batayan ng pagpapabasura sa iba pang mga kasalukuyang batas, patakaran at mga bagong pagtatangka na lumalabag dito.

 

 

2. Ang tuwid na daan ay maghahango sa mga maralitang Pilipino sa kahirapan at makapagtitiyak na ang bawat pamilyang Pilipino ay nabubuhay ng may dignidad.

a.      Sa usapin ng pambansang industriyalisasyon at paglikha  ng sapat at marangal na trabaho para sa masang anakpawis –

Malinaw sa programa ng administrasyon ni PNoy na ang prayoridad nito ay ang pagkita ng gubyerno mula sa pagtitiyak naman ng kita para sa mga dayuhan at lokal na malalaking kapitalista’t negosyo.  Sa proseso ay nasasakripisyo ang pagpapaunlad ng sariling mga industriya at ang kapakanan at karapatan ng mga manggagawa kapalit ng baluktot na konsepto ng ‘national interest’.

Nasa turismo, serbisyo at agri-business ang diin ng gubyerno sa economic program nito. Ang industriyang ninanais nitong paunlarin ay ang industriya ng pagmimina na pinaghaharian ng malalaking dayuhang kapital.

Nakahain din kay PNoy ngayon ang wishlist ng mga kapitalista sa bansa na ang pangunahing nilalaman ay ang pag-aamyenda sa Labor Code.  Ang ilan sa mga nais amyendahan, na may malaking epekto sa manggagawa ay: Article 100, na nagbabawal sa pagtatanggal o pagpapaliit ng mga benipisyong natatanggap ng mga manggagawa at sa halip ay payagan ang pagbibigay ng leeway sa mga kapitalista para sa ‘wage adjustments during tough economic times’; Article 106-109, probisyon sa contracting at subcontracting – ninanais na palitan dahil taliwas daw ito sa promosyon ng ‘dynamic and flexible work arrangements’. Pero gayung di pa naaamyendahan,  lansakan na ang pagsasagawa ng labor contracting na naglilibre sa mga kapitalista sa mga restriksyon na dapat ay ipinapataw ng gubyerno para sana proteksyunan ang manggagawa.

Walang binabago si PNoy sa mga kasalukuyang polisiya at  programa na lalo pang nagpapatibay sa patakaran ng kontraktwalisasyon na nag-alis sa karapatan ng manggagawa sa ‘security of tenure’.  Gayundin, patuloy nitong ginagamit ang mga dati nang mapanupil na pamamaraan sa pagresolba ng mga sigalot sa paggawa na  pumapabor sa mga kapitalista, gaya nalang halimbawa ng Assumption of Jurisdiction tulad ng sa kaso ngayon ng PAL labor dispute.

b.      Kaugnay ng programa para sa pagpapaunlad ng agrikultura; ng usapin sa  repormang agraryo at pangisdaan –

Mukhang di lang lihis kundi masukal pa ang landas sa agrikultura at repormang agraryo sa ilalim ni PNoy. Ayon sa Dept. of Agriculture, ang diin ng kasalukuyang administrasyon ay ‘to invest more on infrastructure to maximize the agriculture production potential’. Samantalang binawasan ang pondo para sa seed support program sa magsasaka,  ang pag-iibayuhin ay ang suporta para sa pagsasagawa ng mga kinakailangang imprastruktura gaya ng mga farm-to-market roads, communal irrigation systems, potable water systems, mga tulay at iba pang imprastruktura na kritikal sa pagpapataas ng produksyon. Pero ang magsasaka ba ang makikinabang sa mga ito gayong makailang-ulit nang sinabi ni PNoy (mula pa sa panahon ng kampanyahan) na ang magiging core ng kanyang programa sa agrikultura ay ang pagpapaunlad ng agribusiness sa ilalim ng planong PPP?

Hindi nakapagtataka kung mismong sa kaso ng Hacienda Luisita ay atubili si PNoy na mabigyan ito ng pinal na resolusyon pabor sa mga magsasaka.  Sa totoo’y walang nais baguhin ang pamilya Cojuangco sa kalakaran sa Hacienda[9].  Nakaayon ang plano sa Hacienda sa disenyo ng agribusiness. Ang kawalan ng kapasyahan ni PNoy sa kaso ng Hacienda Luisita ay malinaw na indikasyon din ng kahihinatnan ng repormang agraryo sa ilalim ng kanyang administrasyon – mananatiling walang laman ang programa dito at kung mayroon mang batas na may ilang probisyong pumapabor sa magsasaka gaya ng CARPER, mananatili itong walang pangil para maging instrumento para maibigay sa magsasaka ang kahilingang lupa.

Ang programang PPP din ang magtitiyak, di lang para sa mga asyendero at lokal na negosyante sa agrikultura, kundi lalo’t higit sa mga dayuhang mamumuhunan, ng patuloy na monopolyong pribadong kontrol sa malalawak na lupain sa Pilipinas.

Maganda sana ang layunin ng Agri-Pinoy Program ng DA, ang banner program ng administrasyon sa agrikultura.  Nilalayon daw nitong wakasan ang importasyon ng bigas at kamtin ang food security sa loob ng tatlong (3) taon. Pero gaano man katuwid ang nilayon, hindi ito maaabot kung ang programa at pamamaraang ipatutupad ay baluktot.

 

3. Ang tuwid na daan ay magtitiyak sa batayang panlipunang serbisyo at programa para sa panlipunang kagalingan.

                Sa mata ng IMF-WB, ‘very good’ si PNoy sa pagbibigay prayoridad sa pag-abot sa mga target para sa poverty alleviation at hunger reduction na nakasaad sa Millenium Development Goals[10].  Ito din ang naging batayan ng Millenium Challenge Corporation (MCC) sa pagbibigay nito ng $434 Milyon grant sa gubyernong Aquino.  Kalakhan ng pondong ito o $334.4 Milyon ay mapupunta sa mga proyektong pang-imprastruktura na kritikal sa  paglago ng pagnenegosyo sa bansa. $54.3 Milyon naman ay mapupunta sa computerization ng Bureau of Internal Revenue para sa pagpapadali ng pagpoproseso ng pagnenegosyo sa bansa.  Ito ang laman ng programa ni PNoy para sa pagpawi ng kahirapan sa bansa.

                Marami rin ang agad na bumatikos sa malaking budget na inilaan nito para sa Dept. of Social Welfare and Development (sa 2011 Proposed National Budget) na $34 Bilyon kung saan ang $29 Bilyon ay nakalaan para sa dole-out program nitong 4Ps o Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Ang laman ng 4Ps ay ang pagbibigay ng conditional cash transfers (CCT) sa halagang P1,400 (kada buwan) sa matutukoy na 2.3 milyon mahirap na pamilyang Pilipino. Madaling makita na hindi ito ang makakasolusyon sa kahirapan. Ang dapat na bigyang prayoridad ay ang pag-aangat ng produktibidad ng bansa sa pamamagitan ng pagpapaunlad sa agrikultura at sariling industriya at ang paglikha ng trabaho para sa mamamayan – mga pangmatagalang solusyon ang kailangan at hindi panakip-butas gaya ng CCT.

                Kung ang 2011 Proposed National Budget ni PNoy ang pagbabatayan at masusing susuriin, kapuna-punang hindi nito nabigyan ng prayoridad ang batayang serbisyong panlipunan. Prayoridad pa rin nito ang pagtupad sa komitment sa pagbabayad-utang – ito ang malaking dahilan ng pagtaas ng halaga ng 2011 budget kumpara sa dati sa halip na pagdaragdag ng pondo para sa batayang serbisyo.  Ang isa pang malaking pinaglaanan ng pondo ay ang mga proyektong pang-imprastruktura na nagkakahalaga ng P 249.7 Bilyon.  Samantala,  lumiit ang health budget  mula P40B sa P38.6B.

                Ang budget sa edukasyon ay tumaas ng 12.9%, mula sa dating P172.9B sa P206.3B. Ang alokasyong ito ay halos nakalaan sa mga pangangailangan sa batayang antas ng edukasyon. Ngunit kasabay nito,  inilalarga na ang mga paghahanda para gawing 12 years ang batayang edukasyon (Kinder o K + 12 program). Nahuhuli na daw kasi tayo sa maraming mga bansang umuunlad na nagpapatupad ng 12-year basic education. Ito daw ang solusyon sa pagtitiyak ng mga de kalidad na high school graduate, na may kapasidad na agad na makapagtrabaho kahit di pa man nakatungtong sa kolehiyo. 

Kaya pala,  hindi prayoridad sa buong plano sa edukasyon ang antas tersaryo. Ang pondong P23.4B para sa State Colleges and Universities (SCUs) ay 1.7% mas mababa kumpara sa kasalukyang budget. Taun-taon ay bumababa ang budget para dito dahil ang antas tersaryong edukasyon ay malaking ipinauubaya sa pribado.  Ito ang dahilan kung bakit patuloy ang pagkawala ng kakayahan  ng mga pamilyang Pilipino na mapag-aral sa kolehiyo ang mga anak. Maging ang 12-year basic education ay nakabalangkas sa isang pro-market corporatist educational system.  Sa esensya ay walang binabago sa katangiang komersyal at maka-elitista ng edukasyon.

Napakaliit naman ng pondong inilaan para sa pabahay na nasa P5.7B lamang o 0.3% ng kabuuang budget. Mas mababa ito kumpara sa budget ni GMA sa serbisyong pabahay. Tuluy-tuloy din ang demolisyon ng mga maralitang komunidad gaya ng North Triangle sa Quezon City na matagal nang may nakahain na petisyon na ipabasura ang Exceutive Order na pinirmahan ni GMA na nagdedeklara sa North at East Triangles bilang QC Central Business District (QC-CBD), nang walang konkreto at malinaw na plano para sa may 35,000 pamilyang naninirahan dito.

                4. Ang tuwid na daan ay kumikilala sa karapatan ng mga kababaihan laban sa lahat ng anyo ng diskriminasyon at pagsasamantalang pisikal, sosyal pulitikal at ekonomiko.

 

                May ilan nang usaping pangkababaihang lumutang sa unang 100 araw ni PNoy, pero walang masyadong naririnig mula sa kanya, liban sa pagsasabing bukas sya sa Reproductive Health Bill dahil ang posisyon nya ay para sa “free and informed decision” sa mga pamamaraan ng family planning.

Pero ang hinihintay sa kanya ng mga kababaihang nakikipaglaban para sa isang tunay na RH Bill ay ang pagpusisyon ng tiyak at walang pag-aalangan laluna sa gitna ng matinding pressure mula sa hirarkiya ng simbahang katoliko sa bansa.  

 

Nakatutuwang naisampa na kapwa sa Kongreso at Senado ang mga malinaw na pinaunlad na mga panukalang batas tungkol sa reproductive health. Kung bubuksan lang ng mga taong simbahan at mamamayan sa pangkalahatan, ang kanilang isipan, makikita nila kung paanong makakatulong sa pagsasakapangyarihan ng kababaihan, makakapagpabuti ng kalusugan ng ina ng bata at ng bansa sa kabuuan ang tunay na batas sa reproductive health.  Dapat ay huwag magpa-pressure si PNoy sa mga obispo at dapat ay magbigay siya ng matibay na tindig para dito.

Ganito rin sana ang ating inaasahan sa kanya sa gitna ng mga usaping kinakaharap ngayon ng mga kababaihan sa hanay ng paggawa gaya ng mahigpit na rekomendasyon  ng ECOP kay PNoy na tanggalin na ang Art. 130 ng Labor Code na pumapatungkol sa pagbabawal sa pagtatrabaho sa gabi ng mga kababaihan at pagbibigay ng dagdag na kumpensasyon sa kanila kapag di ito maiiwasan.  Gayundin,  sa kaso ng PAL kung saan mas maraming babaeng flight attendants at cabin crew ang apektado ng mga paatakaran ng PAL management tulad ng maagang retirement age na 40.

                Kailangan pa rin nating itulak ang mahigpit na implementasyon ng mga batas na pumapabor sa kababaihan at kanilang mga anak gaya ng Republic Act 9262 o Law on Violence Against Women and their Children, RA 8972 o Solo Parents Welfare Act, Anti-Trafficking in Persons Act of 2003 (RA 9208), Anti-Sexual Harassment Act of 1995 (RA 7877), Anti-Rape Law of 1997 (RA 8353) at magpatupad ang gubyerno ni PNoy ng mga tiyak na maaasahang mekanismo para magkapangil ang mga ito.

 

 

                5. Ang tuwid na daan ay tatapos sa malaganap na represyon at pagsupil sa mga demokratikong karapatan ng mamamayan at magtataguyod sa mga kalayaang sibil at karapatang pantao.

Wala pang hakbang si PNoy sa mahigpit na rekomendasyon ng mga human rights groups na bawiin nito ang mga EO ni GMA na may implikasyon sa kalayaang sibil at karapatan ng mamamayan  gaya ng calibrated preemptive response (CPR), EO 464 o executive privilege at iba pa. Gayundin, ang pagpapareview man lang sa Human Security Act.

Sa kabila ng pagsasabing hindi niya hahayaang maganap ang  extra-judicial killings (ejk) sa ilalim ng kanyang administrasyon, nagtutuluy-tuloy pa rin ito (may 16 kasong naitala sa unang 100 araw) kasabay ng iba pang kaso ng  enforced disappearances, arbitrary arrests and detention at iba pang paglabag sa karapatang pantao. Tumampok din ang mga kaso ng torture.

Liban sa Ampatuan massacre case, wala pang gaanong inuusad ang pagbibigay-hustisya sa mga biktima laluna ng ejk[11] at disappearances at pagreview sa mga kaso ng political prisoners hanggang pagpapalaya sa mga tunay na walang sala[12]. Bagamat may integridad ang bagong hirang na Secretary ng Dept of Justice Leila de Lima, puno ang kamay nito, laluna nang pumatong ang usapin ng hostage crisis.  Ang Commission on Human Rights (CHR) naman ay lalong mapapaliit pa ang kakayahan na isulong ang programa nito para sa promosyon at proteksyon ng karapatang pantao laluna ang agarang pag-iimbestiga sa maraming kaso ng paglabag at probisyon ng serbisyo legal sa mga biktima at pamilya nila, sa pagbabawas pa ng pondo para dito sa 2011 National Budget sa P266.9M mula sa P285.89M.

6. Ang tuwid na daan ay magwawakas sa tradisyunal na pulitikang nakabatay sa mga patron at angkan. Tatapusin ang paghahari ng mga trapo at elitista at magtataguyod ng isang paggugubyernong tunay na may pananagutan at mapagkalinga sa mamamayan. 

                Kung mayroon mang isang kapuna-puna sa katangian ng bumubuo sa gubyerno ni PNoy, ito ay ang pagsasama-sama ng mga taong pinakamalalapit sa kanya (in terms of personal relations) at mga pinagkakatiwalaang personahe na nakatulong sa kanyang kandidatura. Sa madaling sabi,  mga kaibigan, kaklase, taong malapit sa pamilya Aquino at mga pinagkakautangan ng loob.

                Sa kanyang plataporma noong panahon ng kampanyahan, sinabi ni PNoy na itatransporma nya ang paggugubyerno “from presidential appointees chosen mainly out of political accommodation to discerning selection based on integrity, competence and performance in serving the public good: a civil service based on merit and not political patronage.”  Pero sa yugto palang ng paghirang ng mga taong bubuo sa gabinete,  nakita agad kung ano nga ba ang pinakabatayan sa pagpili.  Siempre, marami sa mga napili ay mula sa kapartidong Liberal Party at Hyatt 10 (mga dating miembro ng gabinete ni GMA na nagsipagresign sa panahon ng  Hello Garci  at naging masugid na tagasuporta ng kampanya ni Noynoy). Ang iba pa sa gabinete ay mga personal na kaibigan gaya nina Executive Secretary Paquito Ochoa, Presidential Spokesperson Edwin Lacierda at DILG Undersecretary Rico E. Puno. Kalakhan ay mga bagito sa pulitika at paggugubyerno, at lumalabas na kapos ang kakayahang makitungo sa mga usaping panlipunan. 

Kapuna-puna din ang naging papel ng mga kapatid ni PNoy na si Ma. Elena “Ballsy” Aquino-Cruz at Aurora Corazon “Pinky” Aquino-Abellada sa search committee.  Gayung di opisyal na miembro nito,   nakaupo sila at hiningan ng suhestyon. Sinasabing sila ang naging mapagpasya sa pagkakahirang muli kay Dept. of Foreign Affairs Secretary  Alberto Romulo na kilalang malapit sa pamilya Aquino (sa kabila nang nauna na itong naipangako kay dating DTI Secretary Juan Santos ng Hyatt 10.

Ang iba pang maituturing na kaso ng ’utang na loob’ ay ang pagkakahirang kay Education Secretary Armin Luistro ng La Salle brothers; mga miembro ng pamilya Abad[13], mga kaklase (Ateneo Law School Class of 1985) at mga kapwa Atenista[14].

Sa kulang-kulang sa tatlong buwan ng panunungkulan, tumatampok na ang kawalang kakayahan (incompetence) at di-episyenteng pamumuno ng mga miembro ng gabinete ni PNoy. Nahamon kaagad ang unang tatlong executive orders nito sa Korte Suprema.  Lalo ring pinatampok ang kawalang kakayahan nito ng palpak na pagharap sa nakaraang hostage crisis. Agad namang nasalang ang kaseryosohan ng administrasyon na puksain ang korapsyon sa maagang paglabas ng iskandalo ng jueteng payola na sangkot mismo ang ilang opisyal ng bagong administrasyon.

Ang dating Kamag-anak Inc. ay may bagong bersyon - Kaklase Inc.at Utang-na-Loob Inc. Pero hindi ba’t kung mayroon mang labis na pinagkakautangan ng loob si PNoy sa kanyang pagkapanalo, ito ay ang taumbayan? Sa nangyayari, mukhang mahirap paniwalaang ang mamamayan ang kanyang ’boss’.

7. Ang tuwid na daan ay magwawakas sa korapsyon at katiwalian sa gubyerno.

Magandang unang hakbang ang pagbubuo ngTruth Commission para imbestigahan ang mga kaso ng korapsyon sa gubyerno laluna ang kinasangkutan ni GMA, kasama na ang pandaraya sa eleksyong 2004 at ang mga kaso ng pagnanakaw tulad ng NBN-ZTE. Sa SONA, inianunsyo rin ni PNoy ang mga iregular na paglulustay ng salapi ng dating gubyerno ni GMA sa huling anim na buwan ng panunungkulan nito. May sinimulan na ring tugisin na indibidwal na tax evader. Gayundin, ipinag-utos ni PNoy ang pagbubuwag ng sampung (10) ahensya sa ilalim ng Office of the President[15] para sa streamling ng budget at pagbabawas na rin ng dagdag na mga sources ng korapsyon. Mukha namang di bumibitiw si PNoy sa kanyang programa na anti-corruption. Hindi nga ba’t isa ito sa kanyang  core of governance’.

Pero dapat ay makita pa natin ang pag-usad mula sa nasimulan nang mga pagsisikap. Patuloy na nababarahan ang Truth Commission at nakapamamayagpag pa ang mga dapat ay unang patungkulan at tugisin nito – GMA at mga alipores. Ang mga sinampolan na ahensya (gaya ng MWSS) at indibidwal na tax evaders (gaya ni Villarica), bagamat may mga tiyak na kaso, ay hindi pa ang pinakamalalaki.  Kailangang tugisin ang pinakamalalaki (gaya ng GSIS, Lucio Tan atbp) para marami ang matakot at maniwalang seryoso ang gubyerno sa pagpuksa ng korapsyon, katiwalian at pandaraya.

Kailangan ding bantayan maging ang mga nasa loob mismo ng kanyang administrasyon (marami dito ay naging parte din ng mga nagdaang rehimen).  Hindi magandang pangitain na sing-aga ng unang 100 araw ay lalabas ang isyu ng jueteng payola na sangkot ang ilang mataas na opisyal at close-in ni PNoy, na ayon kay Bishop Oscar Cruz ay tumatanggap diumano ng di bababa sa P2 Milyon kada buwan.

Dapat maging pursigido at walang puknat si PNoy kung ninanais nyang maging hallmark ang pagpuksa ng korapsyon sa ilalim ng kanyang administrasyon. Walang ‘pangil’ ang kampanya laban sa korapsyon hangga’t ang mga malalaki ay patuloy na nakapagmamaniobra para iligtas ang kanilang sarili at patuloy na nakakaiwas ang mga korap na kakampi.

 

                Kung ating susuriin ang mga prayoridad at programa ng gubyernong Aquino, masasabi natingHindi matanaw  ang ‘tuwid na daan’ at kung mayroon mang matuwid, ito ay ang patuloy na pagtahak sa dating lihis na daan na inilatag ng mga nagdaang rehimen.” 

                Titindi pa ang krisis sa pagtampok ng kawalang kakayahan at di-episyenteng pamumuno ng kasalukuyang gubyernong Aquino. Pangunahing lilikhain  ito ng kawalang kapasyahan ng gubyerno na  magpatupad ng mga kagyat na reporma laluna sa ekonomiya para sa kapakanan ng mamamayan            at patuloy na pagpapatupad sa mga programa’t patakarang nagreresulta sa krisis.

                Para maging tagapagtuyod ng pagbabago, kinakailangang humiwalay ni PNoy sa landas ng neoliberal na ekonomiya, ng pulitika ng pyudal na patronahe, ng kulturang kolonyal at maka-elitista. Ito ang tanging matuwid na daan para sa tunay at ganap na pagbabago.

Kailangang ang mamamayan ang patuloy na maggiit sa pagbabagong ninanais. At kung walang magbabago sa kasalukuyang maling prayoridad at programa ni PNoy, kailangang magawa natin ang pinakamaagang paglalantad sa kanya upang ihanda ang mamamayan sa paglaban sa bagong  mapagsamantala at mapang-aping rehimen. ######

[1]Sinabi ng ECOP na kailangang kagyat na amyendahan ang Labor Code kung ninanais ng gubyerno na sumigla ang public-private partnerships sapagkat ang kasalukuyang Labor Code ay naglalaman ng mga probisyong “archaic and counter-productive that hinders new investments and limits avenues by which businesses can exercise management prerogative.

 

[2]Public-Private Partnerships (PPP) provisions in the 2011 General Appropriations Act:

  Setting up of a PPP Center attached to the NEDA. The Center will provide technical assistance and help facilitate the development of PPP proposals for high impact projects.

  Provision of P500 million to DPWH and P100 million for DOTC for the conduct of their own feasibility studies on PPP.

  Provision of P15 billion under DPWH, DOTC, and DA to comprise NG counterpart requirements for PPP projects (e.g., for right of way)

[3] Ang mga naisarang investment deals  ay mula sa ss: Coca-Cola ($1B), American Energy Solutions ($1B), at ang iba pa - Pfizer, Hewlett-Packard, General Electric, JP Morgan Chase, Luen Thai Holdings Ltd., Sutherland Global Services Inc., Century Properties, Headstrong Corp., SPi Global at Affinity Express.

 

[4]Joint Resolution No. 3 filed by Sen. Miriam Defensor-Santiago, expressing the sense of Congress as a whole to terminate the VFA and directing the Secretary of Foreign Affairs to give the notice of termination to the United States (August 2010)

[5]May kasalukuyang Trade and Investments Framework Agreement (TIFA) sa pagitan ng US at Pilipinas.

[6]BHP Billiton, ang pinakamalaking korporasyon sa pagmimina ngayon sa daigdig; Anglo-American, pumapangalawa sa daigdig; Brazil’s Vale do Rio Doce, pinakamalaking iron-ore producer at exporter; Xstrata Queensland Limited (United Kingdom-Swiss company), pang-apat na pinakamalaki sa copper mining;  Phelps Dodge ng US; Sumitomo ng Japan, isa sa pinakamalaking producer ng nickel; Lafayette Mining Limited (New Zealand-based)

[7]Luzon: Mapalan Point, Morong (Bataan),San Juan (Batangas), Padre Burgos (Quezon), Palicpican, Ternate (Cavite), Port Irene/ Matara Point at Rakat Hill (Cagayan); Visayas: Talusan Point, Sipalay (Negros Occidental),Tagbarungis, Inagauan (Palawan),Concepcion, Tanabag (Palawan),Cansilan Point, Bayawan (Negros Oriental),Baluangan, Cawayan (Negros Oriental); Mindanao: General Santos,Saranggani,Piacan Point at Cauit Point , Siocon (Zamboanga del Norte)

 

[8]Isa ito sa mga tinukoy na rekisito ng Moro Islamic Liberation Front (MILF) para maging ganap ang MOA-AD      

[9]continuing what we have here is the way to go. Sugar farming is a kind of business that has to be done plantation-style.” Fernando Cojuangco, pinsan ni PNoy at isa sa mga tagapamahala ng Hacienda Luisita.

 

[10]The UNDP Millennium Development Goals (MDGs) are a set of eight time-bound, concrete and specific targets aimed at significantly reducing, if not decisively eradicating poverty, by the year 2015. The Philippines’ other MDGs goals include reducing poverty incidence by half, achieving universal access to education, and improving maternal and children’s health by 2015.

 

[11]Majority of extrajudicial cases in the country remain unsolved with only a 1.05% successful conviction rate during the period 2001-2010, a recent study conducted by Atty. Al Parreno on The Legal Audit of Cases of EJK in the Phils.

[12] 1,207 killings, 206 enforced disappearances, 388 political prisoners (more or less)

[13] May apat (4) na Abad sa Aquino Cabinet -- Budget and Management Secretary Butch Abad; asawa nito na si Batanes Rep. Henedina Abad, na napaulat na magiging Vice-chairperson ng Committee on Appropriations ng Kongreso; anak na si Julia, Head of the Presidential Management Staff; anak na si Luis, Chief-of-Staff ni Finance Secretary Cesar Purisima.

[14]Liban kna Ochoa at Lacierda, ang iba pang nahirang na mga kaklase ay sinaBIR Commissioner Kim Henares at Eulalio Diaz III, Administrator ng Land Registration Authority; ang iba pang Atenista ay sina Rene Almendras, Secretary of the Department of Energy, Cristino Naguiat, Chairman of the Philippine Amusement and Gaming Corp., Senior Deputy Executive Secretary Jose Amorado, Juan Andres Bautista, Chair of the Presidential Commission on Good Government, Pio Lorenzo Batino, Defense Undersecretary, Michael Frederick Musngi, Deputy Executive Secretary, Francis Tolentino, Chair of the Metro Manila Development Authority. Marami sa kanila ay parte ng grupong Pinoy Lawyers, ang nagsilbing legal arm ng Aquino campaign sa panahon ng eleksyon.

[15] Mindanao Development Council, Office of the North Luzon Quadrangle Area, Office of External Affairs, Presidential Anti-Graft Commission, Minerals Development Council, Presidential Anti-Smuggling Group, Luzon Urban Beltway Super Region, Bicol River Basin Watershed Management Project, Office of the Presidential Adviser on Global Warming and Climate Change, at Office of the Presidential Adviser on New Government Centers

 

pnoy_100days_assessment_doc.doc
File Size: 141 kb
File Type: doc
Download File

 


Comments

11/12/2010 15:48

What an incredible weblog! It is a pity that i am unable to obtain your rrs target. If you possibly can supply rrs subscription support, i can observe your weblog a great deal easier!What an excellent publish!

Reply
03/28/2011 12:21

It is not enough to be industrious, so are the ants. What are you industrious for?

Reply



Leave a Reply


Google Analytics Yahoo crawler wikipedia